substantiv, fælleskøn
Bøjning: -n, -r, -rne
تلفظ: 
| معنیها: |
| پرتگاه |
| پَرتگاه (به انگلیسی: Cliff)، به صخرههایی اطلاق میشود که دارای سطح با شیب زیاد مرتفع یا عمیق باشد. این قبیل زمینچهرها در اثر فرسایش در طول مدت زمان طولانی در اثر هوازدگی یا جریانهای آبی به وجود میآید. |
| قطعه سنگی بزرگ، پیوسته و تکان ناپذیر که مثلاً قسمتی از کوه را تشکیل می دهد یا از زمین یا دریا بیرون زده است. |
دیواره ترول بلندترین پرتگاه قاره اروپا
